 Predlog koji vam danas predstavljamo jeste dolina reke Uvac koja je stanište mnogih ugroženih životinjskih vrsta.
Naši verni čitaoci Slobodan Ljubojević iz Nove Varoši i Rade Prelić iz sela Miševići na Zlataru s velikim entuzijazmom opredeljuju se za Specijalni rezervat prirode „Uvac”, odnosno kanjon Uvca kao prirodno dobro od izuzetnog značaja, koji se nalazi u jugozapadnoj Srbiji u okviru Starovlaško-raške visoravni sa minimalnom nadmorskom visinom od 760, a maksimalnom od 1322 metra.
Centralnu morfološku celinu rezervata, piše Ljubojević, predstavlja kanjonska dolina reke Uvac s dolinama njenih pritoka.
Vode Uvca duboko su usekle korito u krečnjačke stene i formirale sužene klisurasto-kanjonske doline s visokim strmim krečnjačkim liticama.
Posebna vrednost su uklešteni meandri čiji rtovi u okolini sela Lopiže imaju relativnu visinu od 80 do 100 metara.
Dolina reke Uvac je delimično potopljena izgradnjom brana i formiranjem tri jezera – Uvačkog, Zlatarskog i Radoinjskog. Uvačko jezero je dugačko 26, Zlatarsko 27 a Radoinjsko 12 kilometara.
Voda akumulacionih jezera koja čini oko 40 odsto teritorije rezervata uglavnom se koristi za potrebe proizvodnje električne energije i vodosnabdevanja.
Specijalni rezervat prirode „Uvac” je visokokvalitetno izvorište i predstavlja prirodni resurs od 500 miliona kubnih metara vode za piće.
U okolini rezervata su mnogobrojni kraški oblici: površi, uvale, vrtače, okapine, pećine i jame.
Odlikuje ih bogatstvo pećinskog nakita taloženog iz prokapnih voda u vidu stalaktita, stalagmita, stubova, draperija, staklastih iglica...
Bistra voda naoko pitomog Uvca, piše i fotografijom iz vazduha dokumentuje Rade Prelić, krivuda zavojima na svom 115 kilometara dugom putu od Pešteri do limske doline.
Tok Uvca više liči na lavirint iz koga nema izlaza kroz kamene zidove klisure koja je na pojedinim mestima toliko uska da se jedva može proći čamcem.
Iz gnezda svijenih ispod okapina i kamenih streha, stotinak metara nad vodom, bojažljivo izviruju glave beloglavih supova koji su kanjon Uvca izabrali za jedno od svojih poslednjih staništa u ovom delu Evrope.
Specijalni rezervat prirode „Uvac”, nastavlja prvi čitalac, stanište je za 104 vrste ptica među kojima je najznačajniji beloglavi sup – jedna od dve preostale vrste lešinara koje se danas gnezde na području Srbije.
To je vrsta orla impozantne veličine, raspona krila i do tri metra, čiji let su istraživali naučnici aeronautičari i primenjivali ga pri konstrukciji letelica.
Njegova uloga u lancu ishrane u ekosistemu je jedinstvena i nezamenljiva – isključiva hrana su mu uginule životinje, čime sprečava širenje zaraza i na taj način čini „prirodnu reciklažu“.
Ova retka vrsta nakon Drugog svetskog rata je bila pred potpunim izumiranjem, ali doslednim sprovođenjem programa ishrane (godišnje se u „restoran beloglavih supova u prirodi” iznese preko 50 tona hrane i klaničnog otpada) i pre svega zalaganjem volontera Fonda za zaštitu ptica grabljivica „Beloglavi sup” iz Nove Varoši brojnost beloglavih supova se do danas povećala na 55 gnezdećih parova, odnosno 300 jedinki.
Tako je kolonija ove jedinstvene vrste ptica postala najveća na Balkanu i jedna od većih u Evropi.
Pored beloglavog supa, ovde se mogu videti i druge ugrožene vrste ptica kao što su suri orao, orao ribar, bela kanja, buljina, planinski puzavac ili veliki ronac kome je ovo jedino gnezdilište.
A svoje stanište ovde su našli medved, ris i vidra, kao i više vrsta endemskih slepih miševa i insekata koji se nalaze na evropskoj crvenoj listi retkih i ugroženih vrsta.
Čiste vode vodotoka i akumulacija staništa su 11 vrsta riba, a njihovi pojedini delovi su i prirodna plodišta mladice, potočne pastrmke, jezerske pastrmke, klena, skobalja, potočne mrene... |
Iz Njamovog ugla...